Dag 23/3-5-2016
Vanuit Los Arcos vertrokken we vanmorgen rond 08.00 uur. We hadden de fietsen net geladen en daar kwam een gemengd koortje de hoek om dat vóór onze auberge een mooi pelgrimslied zong, begeleid door een accordeonist en saxofonist. Een eerbetoon aan de pelgrims en het klonk geweldig, op dat vroege uur in dat smalle straatje waar de zon nèt tussen de huizen door kon komen.
Meteen al weer klimmetjes en daar kunnen mijn knieën niet goed tegen. Want ik heb altijd minimaal 10 km nodig om warm te draaien, dus dit was direct heel pittig voor mijn lijf.
Het was wel meteen een geweldig mooie omgeving: de lage opkomende zon, een lichte, blauwachtige waas over de heuvels en de verder gelegen toppen van het Iberisch Randgebergte. Zoals een schilder met pasteltinten werkt om de kleuren wat zachter te maken, zo ziet het er hier in de ochtendzon van nature uit. Geweldig gezicht!
De besneeuwde toppen zien we steeds op de achtergrond glinsteren in de zon, bovende heuvels, steden en dorpen. Prachtig, jullie zouden mee moeren kunnen kijken!
Daarbij de fuitende vogeltjes en slierten zwoegende wandepelgrims over hun zandpad dat nagenoeg parallel loopt aan onze route. De ene keer boven ons en dan weer onder onze weg.
Na ca. 25 km naderden we de drukke hoofdstad van Rioja, Logroño. De weg voor ons, fietsers, voerde door druivenvelden die boven de stad liggen. Dus wij fietsten door die wijngaarden en zagen onder ons de stad Logroño liggen, in het heldere zonlicht. De weg daalde sterk naar de brug over de rivier de Ebro.
Onze route voerde ons door de stad en ons eerste kopje koffie/thee namen we op een rustig pleintje in het centrum.
Bakker en slager gevonden en klaar waren we weer voor onze lunch!
Via Navarette ging het gestaag omhoog door een uitgestrekt en veel droger landschap dan we gewend waren. Heel veel wijnbouw hier en we zijn er nu ook uit waarom de wijnranken hier nu net zo ver zijn als die in Frankrijk, twee weken geleden. We zitten hier nl. 500 à 600 meter hoger dan in Frankrijk, dus heel koude nachten en ook overdag lagere temperaturen dan waar de ranken zich goed bij voelen.
En zo kwamen we vanmiddag om ca. 15.30 uur na 64 km aan in Nájere. We hadden al besloten om niet verder te gaan. De afstand naar de volgende auberge is te groot gezien de beklimmingen die daar nog in zitten.
Bovendien hadden we het ook wel verdiend vandaag, vonden we, om nog even rustig van het zonnetje te genieten.
Dus de auberge pelegrino hier opgezocht, gedouched en daarna het stadje in. Op een terras in een parkje een paar lekkere biertjes gedronken.
En daarna naar de Chinees, daar had ik nou eens een keer echt zin in en Harry vond dat ook een prima idee.
Wat heel bijzonder was: terwijl we zaten te eten, luisterden we naar Radio 794. Daar werd Harry's vrouw, Ria, geïnterviewd over onze reis en over wat wij zoal meemaken.
We zagen het zo weer voor onze ogen voorbij flitsen wanneer ze wat bijzondere voorvallen aanhaalde.
Morgen gaan we weer westwaarts.
Het wordt weer klimmen, hebben we al gezien. Maar bij klimmen hoort ook afdalen, dat vergeet ik steeds om erbij te vertellen.
M.a.w.: het is niet alleen maar zwaar, we kunnen ook uitrusten tijdens het fietsen.
Tot slot: vandaag zijn we over de 2000 km-grens gegaan. Onwezenlijke gedachte, maar wel een feit!
Welterusten of een goede morgen!
Meteen al weer klimmetjes en daar kunnen mijn knieën niet goed tegen. Want ik heb altijd minimaal 10 km nodig om warm te draaien, dus dit was direct heel pittig voor mijn lijf.
Het was wel meteen een geweldig mooie omgeving: de lage opkomende zon, een lichte, blauwachtige waas over de heuvels en de verder gelegen toppen van het Iberisch Randgebergte. Zoals een schilder met pasteltinten werkt om de kleuren wat zachter te maken, zo ziet het er hier in de ochtendzon van nature uit. Geweldig gezicht!
De besneeuwde toppen zien we steeds op de achtergrond glinsteren in de zon, bovende heuvels, steden en dorpen. Prachtig, jullie zouden mee moeren kunnen kijken!
Daarbij de fuitende vogeltjes en slierten zwoegende wandepelgrims over hun zandpad dat nagenoeg parallel loopt aan onze route. De ene keer boven ons en dan weer onder onze weg.
Na ca. 25 km naderden we de drukke hoofdstad van Rioja, Logroño. De weg voor ons, fietsers, voerde door druivenvelden die boven de stad liggen. Dus wij fietsten door die wijngaarden en zagen onder ons de stad Logroño liggen, in het heldere zonlicht. De weg daalde sterk naar de brug over de rivier de Ebro.
Onze route voerde ons door de stad en ons eerste kopje koffie/thee namen we op een rustig pleintje in het centrum.
Bakker en slager gevonden en klaar waren we weer voor onze lunch!
Via Navarette ging het gestaag omhoog door een uitgestrekt en veel droger landschap dan we gewend waren. Heel veel wijnbouw hier en we zijn er nu ook uit waarom de wijnranken hier nu net zo ver zijn als die in Frankrijk, twee weken geleden. We zitten hier nl. 500 à 600 meter hoger dan in Frankrijk, dus heel koude nachten en ook overdag lagere temperaturen dan waar de ranken zich goed bij voelen.
En zo kwamen we vanmiddag om ca. 15.30 uur na 64 km aan in Nájere. We hadden al besloten om niet verder te gaan. De afstand naar de volgende auberge is te groot gezien de beklimmingen die daar nog in zitten.
Bovendien hadden we het ook wel verdiend vandaag, vonden we, om nog even rustig van het zonnetje te genieten.
Dus de auberge pelegrino hier opgezocht, gedouched en daarna het stadje in. Op een terras in een parkje een paar lekkere biertjes gedronken.
En daarna naar de Chinees, daar had ik nou eens een keer echt zin in en Harry vond dat ook een prima idee.
Wat heel bijzonder was: terwijl we zaten te eten, luisterden we naar Radio 794. Daar werd Harry's vrouw, Ria, geïnterviewd over onze reis en over wat wij zoal meemaken.
We zagen het zo weer voor onze ogen voorbij flitsen wanneer ze wat bijzondere voorvallen aanhaalde.
Morgen gaan we weer westwaarts.
Het wordt weer klimmen, hebben we al gezien. Maar bij klimmen hoort ook afdalen, dat vergeet ik steeds om erbij te vertellen.
M.a.w.: het is niet alleen maar zwaar, we kunnen ook uitrusten tijdens het fietsen.
Tot slot: vandaag zijn we over de 2000 km-grens gegaan. Onwezenlijke gedachte, maar wel een feit!
Welterusten of een goede morgen!
Gisteren kreeg je de tip om tijdens het fietsen af en toe een lied te neuriën. Hierbij nog een tip: Waarheen, pelgrims, waarheen gaat gij. Dat ken jij vast wel. Haha het lied is nogal zwaarmoedig dus lijkt mij het meest geschikt voor wanneer je berg opwaarts gaat.